Aktualności

          • Konkurs fotograficzny pt. "Las – moja miłość"

          • W marcu tego roku nasza szkoła przystąpiła do udziału w ogólnopolskim konkursie fotograficznym pt.: Las – moja miłość. Mogli w nim wziąć udział zarówno uczniowie, jak i rodzice i nauczyciele.

            Każdy z uczestników mógł przysłać 5 zdjęć w dwóch kategoriach:

            • Leśne szczegóły
            • Zdjęcie krajobrazowe

            Na adres konkursu wpłynęło 100 zdjęć. Komisja (w składzie: p. Cezary Tryk, p. Anna Pietruszewska, p. Bożena Hoffmann) wybrała wśród nich te, które zakwalifikowały się do etapu ogólnopolskiego.

            Laureatami pierwszego etapu są:

            1. Piotr Procajło 5b
            2. Malwina Ozimkowska 5b
            3. Karina Kuprewicz 6a
            4. Artur Hawryluk 6b
            5. Jakub Kamiński 6b
            6. Wiktor Pietrasz 6b
            7. Amelia Polonis 6b
            8. Oliwia Chrobak 6c
            9. Milena Milewski 6c
            10. Franek Wasiak 6c
            11. Hanna Ciunowicz 6d
            12. Wiktoria Terefeńko 6d
            13. Adam Ambrosiewicz 6e
            14. Bartosz Tylus 6e
            15. Nikodem Milinkiewicz 6e
            16. Julia Milinkiewicz 7b
            17. Marcelina Kołowszyc 7c
            18. Kacper Chudek 7d

            W konkursie wziął również udział pan Cezary Tryk.

            Gratulujemy uczestnikom wysokiego poziomu prac. Ich zdjęcia zostały wysłane do Białowieży. Prezentujemy je na naszej stronie.

            Bożena Hoffmann

             

          • ŻYCIE W ULU oczami uczniów klas I a

          • W ramach zajęć plastyczno - technicznych uczniowie klasy I a przedstawili fragment życia w ulu, prezentując rolę pszczół robotnic, wykonując woskowe plastry. Efekty ich pracy widoczne są na zamieszczonych zdjęciach.

            Wych. klasy Agnieszka Proniewska

          • Kuchnia WęgorzEwa: Odcinek 1: Na krzyżackim stole

          • Co jedli Krzyżacy w węgorzewskim zamku? Czy znali ciasta, desery? Jak często jedli mięso i jakie? Krzyżackie uczty na zamku w Angerburgu, może nie były tak wykwintne jak u wielkiego mistrza w Malborku, ale niczego tu nie zbywało.

            Późnym popołudniem szóstego kwietnia roku pańskiego 1407, prokurator zamku
            w Angerburgu,  błądził wzrokiem za ostatnimi promieniami słońca, jaskrawo odbijającymi się od wód otaczającej zamek Węgorapy. Dopiero teraz poczuł zapachy rozchodzące się
            z zamkowej kuchni.  To przez nie, nie mógł zebrać myśli… gdyż starał się zrozumieć przesłanie zmarłego  kilka dni wstecz Konrada von Junginge, który swego brata Ulricha nazwał głupcem i przestrzegł przed wyborem na wielkiego mistrza.  Porzuciwszy ponure myśli, ruszył do refektarza, gdzie miejsce przy stole zajęli już pozostali bracia i półbracia. Dał znak do czytania Ewangelii, poczym zasiedli do wieczerzy. W  mig na stole lądowały półmiski wszelakiego jadła, a ponieważ tego dnia przypadała Wielkanoc, potraw było więcej niż zazwyczaj. Na stole pojawiła się czarna kura z prażonymi migdałami, nie mogło zabraknąć kurczęcia pieczonego w pietruszce, były smażone minogi i jakżeby inaczej węgorze, z dziczyzny szynki jelenia, ale nade wszystko ulubione połcie mięsa niedźwiedziego… sery, jaja, orzechy, chleba kilka gatunków z napojów wina reńskie i piwo elbląskie, a na deser budyń na smalcu.

            W tym miejscu pozostawiamy literacki opis na rzecz dociekań historycznych, czy rzeczywiście tak mogła wyglądać krzyżacka collatio na węgorzewskim zamku w roku 1407? Z pewnością byłaby bardzo zbliżona do powyższego opisu, a w murach malborskich zapewne jeszcze bardziej wystawna. Menu braci zakonnych jest doskonale znane z licznych inwentarzy zamkowych spiżarni i ksiąg rachunkowych. Na szczęście zachowały się też przepisy kucharskie dań, które serwowano zakonnikom.

            Wbrew pozorom nie brakowało w nich mięsiwa. Trzynasty punkt reguły zakonu, co prawda wzywał do postu w piątki, soboty i środy. Jednak rycerze zakonni mogli wtedy do woli spożywać nabiału, jaj i ryb. Tych ostatnich nie brakowało na pewno w zamku węgorzewskim, gdzie przez pewien czas urzędował zajmujący się rybołówstwem brat tzw. „Rybicki” (Fischmeister). Najwięcej było ryb suszonych, solonych, wędzonych
            i peklowanych. W wielu zamkach bliżej wybrzeża popularne były dorsze, z ryb słodkowodnych często wspomina się o szczupakach, karpiach i węgorzach. W tych czasach większe rzeki były jeszcze zasobne w jesiotry, które już wówczas były wielce  cenione (delegacje króla Władysława Jagiełły, które odwiedzały Malbork w latach 1406-07 obdarowano m.in. jesiotrami).

             Inwentarze zamków krzyżackich na Maurach wymieniają w piwnicach krzyżackich zamków głównie wszelakiego rodzaju mięsa. Było ono peklowane, suszone, wędzone
            i przechowywane zazwyczaj w beczkach. Znacznie więcej jadano wówczas wołowiny
            i baraniny, później była dziczyzna, a na końcu wieprzowina. Mięso także solono lub marynowano w musztardzie wymieszanej z octem, solą i miodem, bądź zatapiano w samym miodzie. Jednym z ówczesnych sposobów przechowywania było zanurzenie mięsa
            w osolonym tłuszczu. Spożywano też wielkie ilości słoniny i boczku. Znane były też Krzyżakom kiszki napychane kaszą czy też  małe kiełbaski popularne na bogatych stołach średniowiecznej Europy tzw. „circanelle”.

            Zup na stole krzyżackim było mało. Przeważały dania główne. Potrafiono zadbać o ich niepowtarzalny wygląd, co np. sprawiano barwiąc je złoty kolor poprzez dodanie szafranu, którego uncja kosztowała wówczas tyle co wieprz.  Niektóre dania barwiono rozcierając pieprz z jajem w moździerzu, w ten sposób barwiono np. kurczaka polanego takim właśnie czarnym sosem. Wśród zagranicznych przypraw spotkać można było najpowszechniej  pieprz, wspomniany szafran, a także goździki, cynamon oraz nieco rzadziej imbir.

            Oczywiście nawet wtedy jadano warzywa, a podstawowym była marchew
            i  buraki. Spożywano też dużo cebuli i czosnku, a także fasoli, grochu i bobu. Kapusta raczej z rzadka się pojawiała, chyba nie potrafiono jej kisić, a ogórków nie znano
            w ogóle. Warzywa uprawiano w ogrodach przy zamkach, albo w zakonnych folwarkach na terenach swoich domen. Zaskakująco często wspomina się o przechowywaniu w zamkowych spiżarniach maku, więcej niż prosa lub gryki. Czyniono z niego specjalny olej, który spożywano w dni postne.

            Przy każdym zamku była piekarnia i browar. Krzyżacy piekli chleby żytnie
            i pszenno-żytnie z mąki grubo mielonej. Bochenki były okrągłe i ważyły ok. 2 kg. Do chleba powszechnym dodatkiem był pieprz, majeranek, suszona natka, czosnek lub kminek.

            W czasach krzyżackich jak najbardziej wypiekano różne ciasta.  Tylko niewielka część zachowanych przepisów z tego okresu odnosi się do tego rodzaju wypieków, zaskakiwać może łączenie różnych smaków, jak chociażby budyń ze smalcem. Sądzi się, że krzyżacy jedli cukierki anyżowe, co nie do końca jest prawdą, gdyż chodzi tu bardziej o rodzaj lekarstwa  (głównie na wzdęcia) sporządzanego wówczas z anyżu i cukru, który
            z racji dość ciężkich potraw często musiał być zażywany.

            Krzyżacy wytwarzali musztardę z gorczycy, octu i smalcu, a także duże ilości serów
            z krowiego mleka, na potrzeby własne i na sprzedaż. Mleka chyba jednak nie pili, chociaż używali substytutu mleka krowiego – mianowicie mleka migdałowego.

            Podobnie jak inne grupy społeczne, na co dzień zaspokajali pragnienie piwem. Był  to najczęściej tzw. cienkusz (Dünnbier). Lepsze piwo zarezerwowane było dla komturów
            i innych hierarchów zakonnych. Zwykli bracia rycerze i bracia księża pili je tylko od święta. Od święta Krzyżacy pili także wino, sprowadzane drogą morską, głównie
            z Nadrenii. Mało kto wie, że Krzyżacy wytwarzali także wina gronowe w Prusach i to już w XIV w. Klimat wtedy był cieplejszy od obecnego.

            Warto na koniec tych skrótowych wiadomości wspomnieć, o tym, że zachowała się krzyżacka księga kucharska z 33 przepisami  z przełomu XIV i XV tzw.  Königsberger Kochbuch. Drugą, pochodzącą z wcześniejszego okresu, ok. 1350 r., jest Buoch von guter Spise. Jest to pierwsza napisana w języku niemieckim książka kucharska.

             

            Poniżej kilka przepisów z księgi kucharskiej wielkich mistrzów (XV w.)

            Zielone kurczę

            Utłucz pietruszkę w moździerzu, dodaj mąki i jaj i tym nacieraj kurę i połóż na ogniu.

            Potrawa z wątróbki

            Weź wątróbkę i ugotowane na twardo jaja, utłucz je w kamiennym moździerzu, wymieszaj
            z dobrze sklarowanym winem lub octem i to należy utrzeć albo zmielić. Weź cebulę, smaż ją na smalcu. Razem mieszaniną polewaj ryby, mięso, kurę lub to co chcesz.

            Przepołowione jabłka

            Weź roztrzepane jaja, pokrój jabłka na cztery części i pozbaw każdą rdzenia z pestkami, te miejsca wypełnij [roztrzepanymi jajkami]. Zatknij je na jeden patyk, pokryj cienkim mącznym ciastem i upiecz. Potem rozcinaj na kawałki i posyp cukrem.

            Dobry pasztet

            Weź rybę, ściągnij skórę, posiekaj [rybę] na małe kawałki, posiekaj pietruszkę i szałwię, dodaj cynamon, pieprz, imbir i szafran, wymieszaj to z winem i wykonaj z cienkiego ciasta pakunek, włóż doń rybę, na nią wlej wino i przykryj ciastem całą i przebij u góry jedną dziurką i zrób tam bąbel z ciasta i pozwól się upiec. Tak możesz czynić z kurczakami, ptactwem, dziczyzną albo mięsem.

            Dobry sos

            Weź winogrono i kwaśne jabłko, roztłucz je, wymieszaj z winem lub octem. Sos jest dobry do pieczeni i ryby.

             

            Wykorzystana literatura i strony internetowe:

             

            Marek Radoch, Potrawy na stole krzyżackim w świetle Königsberger Kochbuch w : Historia naturalna jedzenia. Między antykiem a XIX wiekiem, Gdańsk 2012, s.112-113

            Joanna Elżbieta Śliczyńska, Konsumpcja żywnościowa wielkich mistrzów na przełomie XIV i XV wieku oraz powiązane z nią funkcje urzędnicze braci-rycerzy krzyżackich, Zeszyty Naukowe Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego 29, 262-273.

            Jan Gancewski, Joanna Elżbieta Śliczyńska, Kultura materialna na wybranych zamkach krzyżackich
            w świetle inwentarzy zawartych w Ostpreussische Folianten i Ordens Brief Archiv zachowanych
            w Geheimes Staatsarchiv Preussischer Kulturbesitz Berlin-Dahlem, Zeszyty Naukowe Ostrołęckiego Towarzystwa Naukowego 29, 171-182.

            Bogdan Gałązka, Kuchnia wielkich mistrzów zakonu krzyżackiego na zamku w Malborku, 2018.

            https://dziennikpolski24.pl/krzyzackie-smaki/ar/3233742

            http://www.uwm.edu.pl/egazeta/krzyzacy-od-kuchni

            https://www.radiowroclaw.pl/articles/view/51788/Co-jedli-Krzyzacy-Przepisy-z-XV-wiecznych-ksiag-kucharskich

          • Wiosenne spacery IIC

          • W końcu zrobiło się ciepło i spędzamy więcej czasu na świeżym powietrzu. Postanowiliśmy znaleźć wszystkie węgorzewskie pomniki przyrody. Byliśmy w Parku Helwinga, na Wzrórzu Milthalerów, przy zamku, na ulicy Pionierów. Najbardziej spodobał nam się ok. 270 - letni dąb ukryty za budynkiem zwanym " starym sądem".

            Uczniowie z klasy II C

             

          • „W ŚWIECIE WIERSZY Juliana Tuwima” – konkurs czytelniczy dla klas II i III

          • Zapraszamy do udziału w konkursie czytelniczym klas II i III

             Cele:                                                                                                                                       

             · Rozbudzenie zamiłowań i zainteresowań czytelniczych twórczością Juliana Tuwima. 

            · Popularyzacja twórczości Juliana Tuwima. 
             
              Kształtowanie umiejętności czytania ze zrozumieniem oraz pobudzanie aktywności czytelniczych uczniów.  

             ·Wyrabianie nawyków właściwej rywalizacji oraz wspólnej wesołej zabawy.

            Regulamin konkursu czytelniczego dla uczniów klas II i III              

            1. Organizatorem konkursu jest biblioteka szkolna.                                                             

            2. Konkurs przeznaczony dla uczniów klas drugich i trzeciej.

            3. Po trzech uczniów  z każdej klasy wybierają wychowawcy. 

            4. Zgłoszenia uczestników konkursu do 24 maja  (biblioteka szkolna).                                                            

             5. Od uczestników konkursu wymagana jest znajomość następujących wierszy: 

                 - Abecadło,
                                                                                                                                             
               - Cuda i dziwy,  

                -Dyzio marzyciel, 

               - Idzie Grześ przez wieś, 

                - O Grzesiu kłamczuchu  i jego cioci,

                - Okulary,

                - Słoń Trąbalski,   

                - Spóźniony słowik,

                - W aeroplanie, 

                - Zosia –Samosia.                                                                                                                                                    

            6.  Konkurs przeprowadzony jest w formie testu. 
             

            7.   Za każdą poprawną odpowiedź uczestnik otrzymuje 1 punkt.                                                                                   

            8.   Konkurs odbędzie się 10 VI o godzinie 9.00 w bibliotece szkolnej.                                                                   

             9. Za udział w konkursie przewidziano nagrody oraz dyplomy.

             

          • Burza w szklance wody - zabawy z wodą uczniów kl. 1 a

          • Poruszając temat znaczenia wody w życiu wszystkich organizmów żywych, w ramach ed. przyrodniczej, uczniowie klasy I a przeprowadzili doświadczenia z wykorzystaniem wody, zarówno ciepłej, jak i gorącej. Zajęcia uczniowie rozpoczęli od szacowania ilości wody w różnych pojemnikach. Następnie, korzystając ze słomek, wywołali burzę w szklance wody, po czym sprawdzali przepuszczalność cynamonu, zanurzając palec w szklance z wodą. Ponadto, uczniowie sprawdzali, co stanie się z balonem, gdy butelkę z wodą włożymy do miski z wodą gorącą i zimną. Na zakończenie zajęć uczniowie wykonali doświadczenie z przechodzącą wodą z wykorzystaniem barwników. Zaobserwowali pierwsze reakcje, jednakże wynik wspomnianego doświadczenia będzie widoczny niebawem.

            Przeprowadzonym doświadczeniom towarzyszyło mnóstwo pytań, na które uczniowie sami sobie udzielali odpowiedzi, wyciągając jak najbardziej słuszne wnioski. Była to świetna forma nauki przez zabawę.

            Wych. klasy Agnieszka Proniewska

          • Zmiana dodatkowych dni wolnych

          • Informujemy o zmianie dodatkowych dni wolnych od zajęć dydaktyczno- wychowawczych w roku szkolnym 2020/2021. W związku z wprowadzeniem nauki stacjonarnej w klasach I-III i hybrydowej w klasach IV –VIII, uczniowie realizują obowiązek szkolny również 24.05.2021 r. ( poniedziałek) i 28 .05.2021 ( piątek).W dniach 25 - 27.05. 2021 r. uczniowie klas I-VII nie mają zajęć lekcyjnych – stacjonarnych i zdalnych. W tym czasie odbywają się egzaminy ósmoklasisty.Plan dodatkowych dni wolnych po zmianach znajduje się w zakładce "rodzice i uczniowie" - pozakładka "dokumenty szkoły".

          • „Kuchnia WęgorzEwa” zaprasza na: Smaki Węgorzewa – czyli od różnorodności do …

          • Historia miejsc, to przede wszystkim historia ludzi, którzy je tworzyli, żyli w nich, umierali, przekształcali, bronili, upiększali… To historia domów, ale i tego z czego powstały, błysk słońca na kamieniu ciosanym przez czeladnika kamieniarza, gdy ten pod rozłożystą lipą po zbytnich swawolach dnia wczorajszego oddawał się drzemce… to historia zaklęta w korze dębu, którego niewidzialna ręka proboszcza na chwałę Pańską przy kościele z czerwonej cegły, w dołek z delikatnością przyrodnika wkładała….

            Historia miejsc to wielka gmatwanina różnych historii rodów, rodzin, domów, dworów, władców, wojen, państw… Czy historia miejsc może być historią smaków?  Jeśli miejsca tworzą ludzie, to zawsze towarzyszył im posiłek, który można przecież przyrządzić z tak wielu rzeczy i w tak różny sposób. Jeśli przyrządzano posiłek, potrzebne było do tego miejsce, naczynia, narzędzia kuchenne, umiejętności, artykuły. A zatem jak to bywa w historii, jedna rzecz wiąże się z inną i tak kolejno zazębiają się o siebie różne części przeszłości, niczym koło zębate, machiny, którą możemy określić czasem.

             Czy można odtworzyć dawny smak? Smak Węgorzewa? Mamy nadzieję, że dzięki naszemu cyklowi „Kuchnii WęgorzEwa” zdołamy przynajmniej podjąć taką próbę! Jakie będą  efekty – nie wiemy. Eksperyment powiedzie się tym bardziej, jeśli przyłączą się do niego mieszkańcy naszego grodu. W wielu rodzinach od lat serwuje się dania, ciasta, przekąski, według sprawdzonych przepisów prababci, babci, mamy… a one przywędrowały tu wraz z nimi z jakże odmiennych kulinarnie miejsc. W domach mieszkańców grodu nad Węgorapą znajdziemy smaki z Wilna, Polesia, Ukrainy, Suwalszczyzny, Mazowsza… Jesteśmy dziś smakowo – wymieszani niczym  lody „zabajane”. A czy tak było wcześniej? No właśnie, na to pytanie również będziemy starali się odnaleźć odpowiedź na łamach naszych „elektronicznych” felietonów. Już teraz możemy  postawić mocną tezę, że zróżnicowanie smaków Węgorzewa,  zatoczyło razem z dziejami miasta szerokie koło. Gdy zacny burmistrz Węgoborka w roku pańskim 1571 z dumą nosił głowę przechadzając się nielicznymi ulicami  ówczesnego Węgorzewa, jego nos łechtały bardzo różne zapachy dochodzące z domostw mieszkańców już teraz prawnie zwanych - mieszczanami. Albowiem tygiel kulturowy był tu nie mały. Ludność Węgorzewa stanowili Mazurzy – osadnicy z Polski, głównie z Mazowsza, Litwini, Niemcy, Prusowie i Żydzi. Ileż nacji, tyleż zapewne smaków. I dziś znów ten zacny „tygiel”, piękny w swej różnorodności powrócił do nas. A my w nim szukać będziemy smaków, smaków naszego miasta.

            Dlatego zachęcamy wszystkich, do dzielenia się tajnikami kuchni. Przesłane przepisy, ciekawostki, opowieści,  będą okraszały cykl „Kuchni WęgorzEwa”. Kierujcie je na adres kuchniawegorzewa@interia.pl

            Na koniec kilka słów wyjaśnienia, skąd pomysł i kto jest jego autorem. Otóż pomysłodawcą zbadania „od kuchni” przeszłości Węgoborga jest ogólnie pojęta społeczność Szkoły Podstawowej nr 2 im. Janusza Korczaka w Węgorzewie. Stąd też moderatorem działań jest jeden z nauczycieli, który
            z wrodzonej skromności, będzie używał pseudonimu: Węgorz Ewa. Inspiracją do poszukiwań dawnych  i obecnych smaków Węgorzewa jest oczywiście piękna rocznica nadania praw miejskich.
            W tajemnicy dodam, że bezpośrednio idea ta, „ugotowała” się z zapachami i smakami  smacznego i zdrowego jadła  szkolnej stołówki w SP 2.

            Zapraszamy wszystkich chętnych do współtworzenia kulinarnej przeszłości i teraźniejszości, a może i przyszłości Węgorzewa. Dzielcie się z nami swoimi smakami! Gdybyż udało się zebrać 450 przepisów na 450-lecie rocznicy nadania praw miejskich byłby to zaiste godny wyczyn. A może dzięki Wam  i tym kilku felietonom, zdołamy odkryć naszą lokalną – potrawę. Taką, która będzie znakiem rozpoznawczym na mapie kulinarnej Polski, tak jak chociażby słynne kartacze w Gołdapii! Możemy to uczynić głosując na nadesłane potrawy. Ale o tym zadecydujecie już sami …

            Z kucharskim pozdrowieniem.

            Węgorz Ewa

            Niebawem odc. I - Na krzyżackim stole.

             

            Szukajcie nas także na facebooku 

             

          • Konsultacje Strategii RP na rzecz młodego pokolenia

          • Przekazujemy informacje  dotyczące zaproszenia zainteresowanych uczniów klas VII- VIII, szczególnie członków Samorządów Uczniowskich do wzięcia udziału w konsultacjach Strategii RP na rzecz Młodego Pokolenia, które dla młodzieży województwa warmińsko-mazurskiego odbędą się 18 maja br.

            Będzie to kolejna z wojewódzkich konferencji konsultacyjnych, na której wszyscy młodzi ludzie z województwa warmińsko-mazurskiego otrzymają możliwość zgłaszania pomysłów do „Strategii RP na rzecz Młodego Pokolenia”, wieloletniego planu działań państwa w obszarze polityki młodzieżowej.

            Konsultacje wojewódzkie ogólnopolskiego dokumentu strategicznego dla młodzieży to pierwsza w historii naszego państwa inicjatywa, w której przedstawiciel administracji rządowej zaprasza wszystkich młodych Polaków do tworzenia strategii państwa polskiego a tym samym do wspólnego decydowania o przyszłości Polski.

            Dyskusje prowadzone w ramach konsultacji, podzielone są na sześć obszarów tematycznych; „edukacja i szkolnictwo wyższe”, „rynek pracy i przedsiębiorczość”, „społeczeństwo obywatelskie i kultura”, „polityka społeczna, polityka prorodzinna i mieszkaniowa”, „zdrowie i sport” oraz „ekologia i klimat”.

            Konsultacje dla woj. warmińsko-mazurskiego rozpoczną się 18 maja br. od godz. 17:00. Aby wziąć udział w wydarzeniu należy wypełnić formularz zgłoszeniowy znajdujący się pod następującym adresem: strategiadlamlodych6.webankieta.pl. Zapisów na wydarzenie można dokonywać do 17 maja (poniedziałek) do godziny 12:00. Konsultacje z powodu pandemii będą odbywać się zdalnie, w formie wideokonferencji.

            Więcej informacji na temat konsultacji znajduje się na oficjalnej stronie konsultacji www.gov.pl/DlaMlodych. Każdy uczestnik spotkań konsultacyjnych otrzyma certyfikat potwierdzający udział w pracach nad stworzeniem projektu „Strategii RP na Recz Młodego Pokolenia”.

          • Cytaty o książce promujące czytanie

          • ZACHĘCAMY WAS DO CZYTANIA KSIĄŻEK. CZYTANIE KSIĄŻEK NIE MUSI BYĆ NUDNE NAPRAWDĘ MOŻNA SIĘ PRZY TYM DOBRZE BAWIĆ, A TAKŻE UCZYĆ.

            Bibliotekarki szkolne:Monika Śmierzyńska i Grażyna Wójcik

          • Dzień Bibliotekarza i Bibliotek

          • W bibliotece z książek na półkach

            Trąbią słonie kuka kukułka

            Kwitnie paproć krzyczą Indianie

            Szumią żagle na oceanie

            W bibliotece znajdziesz wszystko

            to co chcesz:

            Starą prawdę, mądrą bajkę

            piękny wiersz.

            -Krystyna Wodnicka " W bibliotece".

            Wszystkim Bibliotekarzom, a w szczególności naszej Pani Grażynce i Pani Monice życzymy wytrwałości i satysfakcji z pracy.

            Dziękujemy za niezwykłe podróże w świat fantazji, po których nas oprowadzacie.

            SU

          • „Zaklinamy wiosnę”

          • Za oknami ciągle szaro, buro i ponuro, Wiosna się nie spieszy, dlatego uczniowie klas II a i II b postanowili w świetlicy wprowadzić trochę słońca i uśmiechu. Pomogły w tym słoneczka, które zrobiliśmy na dzisiejszych zajęciach. Wszyscy starali się z całych sił, pracowali z wielkim zaangażowaniem, aby wreszcie przywołać tę prawdziwą wiosnę, na którą tak czekamy z utęsknieniem.

            Mamy nadzieję, że te nasze prace przywołają uśmiech na twarzach wszystkich spragnionych słońca, ciepła i prawdziwej wiosennej aury.

            Świetliczaki z klasy II a i II b z p. Teresą.

          • „Jak radzić sobie ze stresem"

          • Ósmoklasisto!

            Przed Tobą pierwszy, ważny egzamin.

            Na pewno w związku z tym odczuwasz wiele emocji, również tych trudnych.

            Zapraszamy Cię do zapoznania się z materiałami „Jak radzić sobie ze stresem”.

          • "Moje miasto a w nim..."

          • Oto kolejne wspomnienia w ramach akcji SP2 z okazji 450-lecia uzyskania praw miejskich przez Węgorzewo Moje miasto, a w nim....Przesłał je Dariusz Polonis.

            Pomyślałem, że wezmę udział w akcji Dwójki „Moje miasto, a w nim…” i napiszę kilka zdań o tym, co było, a czego już nie ma w Węgorzewie, ale po chwili uświadomiłem sobie, że moje wspomnienia nie dotyczą całego miasta, ale jego małego fragmentu (dosłownie i w przenośni), czyli ulicy Małej i jej bliskiej okolicy.

            Cudownej, gdy byłem dzieckiem; niezapomnianej, gdy jestem dorosły.

            Co było?

            Był Szpak.

            Tak nazywaliśmy miejsce niedaleko naszego budynku przypominające ogród angielski z mnóstwem drzew, zarośli, fundamentem poniemieckiego budynku, nierównościami terenu, rzędem kilku tui, małą, schodzącą w dół w stronę kanału łączką i dwiema jabłonkami, na które wspinaliśmy się, aby się posilić po meczu w piłkę nożną.

            Szpak był cudowny, ale nie zawsze, bo w czasie wakacji turyści rozbijali tam namioty i wtedy dochodziło do wielu nieporozumień. Mało tego, co roku w czasie wakacji pojawiał się tam pewien jegomość, który przygotowywał drewno na ognisko dla turystów, zbierał po nich śmieci i porozrzucane puszki, z których wyjadał resztki, co powodowało, że go bardzo nie lubiliśmy i czasami robiliśmy mu na złość. Nazywaliśmy go tak,  jak nasz tajemniczy ogród: Szpak.

            Wspominam tego człowieka (piszę: tego człowieka, bo nie pamiętam imienia i nazwiska), ponieważ pewnego razu wpłynął na moje życie. Spotkałem go nad kanałem, gdy moczył swoje brudne nogi. Postanowiłem z niego zadrwić i zacząłem, przedrzeźniając go, też moczyć nogi. Zadałem mu kilka pytań, które miały go sprowokować (nie pamiętam, jakie to były pytania; pamiętam intencję). Ku mojemu zdziwieniu, nie odgonił mnie kijem, jak to robił wcześniej wobec nas, ale zaczął mówić o sobie.

             Dowiedziałem się, że mieszka w DPS-ie, był nauczycielem, uczył w gimnazjum przed wojną, znał historię, język francuski i niemiecki.

             Dzisiaj wiem, że miał problemy ze zdrowiem psychicznym, więc nie mam pewności, czy to, co mówił, było prawdą, ale wtedy mu uwierzyłem i poczułem wstyd za moje wcześniejsze zachowania wobec niego. Tym wspomnieniem chcę mu podziękować.

            Co jest?

            Apartamentowiec.

            Co było?

            Był Dom.

            Kilkurodzinny. Mówiliśmy: poniemiecki, ale dla nas był Nasz (mimo że mieszkali w nim ludzie z różnych stron świata). Wejście główne było imitacją staropolskich dworków, bo miało wypustki w murze przypominające kolumny. Miał tajemnicze piwnice oraz strych, na którym urządziliśmy nasze obserwatorium, ucinając deskę w dachu i usuwając dachówkę. Widzieliśmy stamtąd LOK i PTTK. To była nasz kryjówka. Tam też umieściliśmy bociana ściągniętego z budynku FWP (Dzisiejsza Biedronka przy Urzędzie Miasta).

            Przed budynkiem była brama, a po obu jej stronach lipy. Jednak najważniejszym drzewem był jesion  rosnący na środku podwórka. Na nim urządziliśmy huśtawkę (sznurek i opona) i miejsce wspinaczki, które nieraz było powodem naszych kontuzji i sporów.

            Dla mnie najciekawszym miejscem był… śmietnik. Pamiętam, że po lekcji historii, na której dowiedziałem się o wykopaliskach, postanowiłem takowe zorganizować. Zaczęliśmy kopać przy śmietniku i znaleźliśmy prawdziwe skarby: złote pierścionki, porcelanę, monety (wśród nich były 3 grosze polskie, ale najwięcej znaleźliśmy „ pfeningów” niemieckich) oraz odznaka z powstania w Lyonie we Francji. Byliśmy zachwyceni naszym odkryciem, ale krótko, bo dorośli zakazali nam poszukiwań. Do tej pory nie wiem, dlaczego.

            Co jest?

            Łąka i drzewa

            Co było?

            Było Boisko.

            Obok PTTK-u. Nierówne i niewielkie, ale dla nas to nie przeszkadzało. Nie przeszkadzała nam też 300 –letnia lipa oraz dwa okazałe modrzewie. Rozgrywaliśmy tam swoje najważniejsze mecze, nawet z udziałem obcokrajowców, ponieważ w pobliskim PTTK-u przebywali turyści z byłego NRD i zdarzało się, że nasi rówieśnicy z tego kraju rozgrywali z nami mecze.

                            Modrzewie służyły nam za taras widokowy. Gdy wspiąłeś się na szczyt, widziałeś jezioro Mamry. Do dziś są gwoździe, które wbiliśmy, by dotrzeć na szczyt ( obecnie to nieekologiczne, ale wówczas nie wiedzieliśmy nic o ekologii). Pamiętam, że grałem w koszulce w paski, przypominającej koszulkę piłkarzy Ajaxu, których starałem się naśladować.

            Co jest?

            Parking i drzewa (niestety lipa już nie istnieje)

            O wielu jeszcze miejscach z mojego dzieciństwa mógłbym napisać. O prerii, na której teraz są ogrody działkowe; o buszu, który jest teraz zajęty przez ZHP; o ulicy, na której graliśmy w palanta i rozgrywaliśmy wyścigi kolarskie za pomocą kapsli od butelek, ale przyszło mi na myśl polskie przysłowie: Co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr.

            Zachowam się jednak jak Okrasa i złamię przepisy, bo to moje miasto, a w nim…

            Dariusz Polonis